Historia wiatrówki

strzelanie z wiatrówkiPoczątki historii wiatrówek do dzisiaj owiane są tajemnicą. Tak naprawdę trudno jest ustalić datę powstania pierwszej wiatrówki na świecie. Jak twierdzą historycy, pierwszy model tego typu broni pojawił się najprawdopodobniej w XVI wieku. Z tego właśnie okresu zostało zachowanych kilkanaście egzemplarzy, które można podziwiać w muzeach.

Wiatrówki początkowo budziły zabobonny lęk. Niektóre środowiska uważały je nawet za „narzędzie diabła”. Pierwsze produkowane modele były zazwyczaj dość dużego kalibru, a zagrożenie wynikające z ich użytkowania były porównywalne do broni palnej. Różniły się jednak odmiennym dźwiękiem wystrzału. Po wystrzale z ówczesnej broni pneumatycznej nie wydobywał się ani dym, ani ogień.

W XVII i XVIII wieku posługiwanie się wiatrówkami w czasie bitew zostało zakazane przez ówczesnego papieża. Podobnie rzecz miała się z kuszami. Znacznie zmieniło to oblicze wojen prowadzonych w tych czasach.
Pierwsze wiatrówki dzieliły się na dwie grupy. Były zasilane sprężyną albo wykorzystywały sprężone powietrze, magazynowane w zbiorniku. Stanowił on integralną część broni lub był do niej dołączony. Wiatrówki miechowe znalazły swoje zastosowanie w strzelectwie sportowym. Zawody takie z reguły odbywały się w pomieszczeniach zamkniętych. Były o tyle charakterystyczne, iż pomimo niewielkiej mocy cechowała je znakomita celność strzału.
Wraz z biegiem lat technologia broni pneumatycznej przechodziła różnego rodzaju modyfikacje, co w znacznym stopniu zaważyło na jej mocy. Wśród europejskiej szlachty zapanowała wtedy moda na polowania z użyciem właśnie wiatrówek. Trofea zdobywane na takich polowaniach świadczyły o niebagatelnej jak na tamte czasy mocy tego typu broni. Nierzadko bowiem udawało się upolować gruba zwierzynę, np. dzika lub jelenia. Ponadto ówczesna broń pneumatyczna była stosunkowo cicha i wydajna oraz doskonale sprawdzała się z niekorzystnych warunkach atmosferycznych takich jak deszcz czy śnieg.

Ciekawostką jest fakt, iż armia austryjacka posiadała wtedy cały regiment uzbrojony w powtarzalne karabiny pneumatyczny z kalibrem rozmiaru 44. Były one wykorzystywane w czasie słynnych bitew napoleońskich, a sami Austryjacy wykorzystywali je przeciw wojskom Napoleona ze śmiercionośną skutecznością. Najsłynniejsza austryjacka wiatrówka z 1979 roku została zaprojektowana przez Bartholomeo Girandoniego. Charakteryzowała się ona wymiennym , odkręcanym zbiornikiem tak, aby żołnierz mógł mieć ich przy sobie kilka, co dało mu możliwość ich szybkiej wymiany na polu walki. Był on pompowany za pomocą ręcznej pompy przenośnej, a kaliber wynosił 13 mm. Do magazynka mieściło się 20 ołowianych kul, skuteczny ich zasięg wynosił około 150 jardów, natomiast energia wystrzelonego pocisku wahała się w przedziale od 560 do 600 dżuli (J).

Wiatrówki były również znane na kontynencie amerykańskim. Podczas ekspedycji Lewisa i Clarka zachowały się zapiski, które dowodzą, iż zostały one użyte w walce z Indianami. Oni z kolei nazywali taką broń „bezdymnym gromem”. Były niezwykle skuteczne i niezawodne. W XIX wieku przestały jednak cieszyć się tak spora popularnością, jak to miało miejsce w ubiegłych stuleciach. Były wykorzystywane bardziej w celach dekoracyjnych do salonów oraz jako rekwizyty przy wykonywaniu zdjęć. Straciły tym samym niestety swoją bojową funkcję.

Koniec drugiej wojny światowej oznacza przełom w dziedzinie broni pneumatycznej. To wtedy zamknięto mnóstwo niemieckich zakładów produkujących tego typu sprzęt strzelecki. Podobnie rzecz miała się z bronią palną. Te, które ocalały zostały gruntownie zmodyfikowane i do dnia dzisiejszego wytwarza się w nich światowej klasy precyzyjną pneumatyczną broń przeznaczoną do strzelectwa sportowego. Strzelectwo wiatrówkowe obecnie rozwija się w bardzo dynamicznym tempie i na przestrzeni lat nie straciło nic ze swej popularności.

(Visited 43 times, 3 visits today)

Comments are closed.

Ruch na zdrowie
Na sportowo